In liefdevolle herinnering aan pater Herman Zegger
Afgelopen weekend overleed pater Herman Zegger (98). Herman is tot zijn tweeënnegentigste met regelmaat voorgegaan in de Franciscusparochie, waar hij graag gezien en zeer welkom was. De laatste jaren woonde hij in het Dijkhuis in Borne.Herman werd geboren in Zenderen als vijfde kind in een groot gezin. Hij groeide op op het boerenerf dicht bij de Zwanenhof. Daar leerde hij als misdienaar de paters redemptoristen kennen en begon de weg die zijn leven zou bepalen. Zoals hij zelf met een glimlach zei: "Ik denk dat ik daar een tik heb meegekregen, want daarna ben ik naar het gymnasium bij de paters gegaan."
In 1955 werd Herman tot priester gewijd. Zijn leven lang heeft hij zich ingezet voor mensen die behoefte hadden aan aandacht, steun en nabijheid. Als pater werkte hij in Amsterdam, daarna als zielzorger in Bergen en vanaf 1970 als pastor van de Willibrordparochie in Hengelo. Ook na zijn emeritaat bleef hij voorgaan in vieringen en verbonden met mensen in Hengelo, Haaksbergen en omgeving. Tot zijn 93e levensjaar. Toen vond hij het mooi geweest. In de Franciscusparochie stond hij bekend als de ‘snelle pastor’. Hij ging voor in alle eenvoud. Zijn preken waren kort en krachtig, bij de tijd, en elk woord was raak. Je nam altijd iets van Herman mee naar huis.
Voor Herman ging geloven vooral over mensen. Over luisteren, meeleven en er zijn wanneer het moeilijk wordt. “Ik heb veel voor mensen kunnen betekenen en daar gaat het om.” Hij droeg het verdriet van anderen mee. De dood van twee jonge kinderen heeft hem nooit losgelaten en bracht hem ook aan het twijfelen. Hoe was dat te rijmen met een liefdevolle God? “Je wordt geboren, je leeft, je gaat dood, en dat is het.” Toch zou hij zijn leven als pastor zo weer overdoen.
Tot het laatst las Herman de krant en speelde hij schaak tegen zijn schaakcomputer, waar hij nooit van kon winnen. Dat hij zo oud zou worden, had voor hem niet gehoeven. De dood is gekomen als een welkome vriend.
Herman was een man met een warm hart, een scherpe blik, een groot gevoel voor humor en een oprechte betrokkenheid bij anderen. Hij bleef belangstellend, nieuwsgierig, kritisch (naar het bisdom en de leer van de kerk toe) en liefdevol tot het einde.
Wij zijn dankbaar voor zijn lange en bijzondere leven en voor alles wat hij voor zoveel mensen heeft betekend.
Rust zacht, Herman.
--
De onderstaande tekst van Kalil Gibran kende Herman uit zijn hoofd en reciteerde hij elke keer, als je bij hem op bezoek kwam.
Je kinderen zijn je kinderen niet
Je kinderen zijn je kinderen niet
Zij zijn de zonen en dochters van ’s levens hunkering naar zichzelf.
Zij komen door je, maar zijn niet van je,
En hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.
Je mag hun je liefde geven, maar niet je gedachten,
Want zij hebben hun eigen gedachten.
Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,
Want hun zielen toeven in het huis van morgen,
dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.
Je mag proberen gelijk hen te worden,
maar tracht niet hen aan jou gelijk te maken.
Want het leven gaat niet terug, Noch blijft het dralen bij gisteren.
Jullie zijn de bogen waarmee je kinderen
als levende pijlen worden weggeschoten.
De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige,
en hij buigt je met zijn kracht opdat zijn pijlen snel en ver zullen gaan.
Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter
een vreugde voor je zijn:
want zoals hij de vliegende pijl liefheeft,
zo mint hij ook de boog die standvastig is.