We sluiten in de kerk weer een jaar af. Komende zondag vieren we ‘Christus Koning’ en daarna begint de Advent. Maar we voor we ons voorbereiden op het feest, dat God mens werd onder de mensen, dus eerst nog een afsluiting.
In de kerk klinken laatste woorden van Jezus die Hij uitsprak vlak voordat Hij door de Romeinen werd opgepakt om ter dood te worden veroordeeld. Heel het Mattheüs-evangelie dat we het afgelopen jaar gelezen hebben stond in het teken van de gerechtigheid. En met woorden van gerechtigheid sluiten we het jaar af. We zullen Jezus horen zeggen…
‘… Ik had honger en gij hebt Mij te eten gegeven,
Ik had dorst en gij hebt Mij te drinken gegeven,
Ik was vreemdeling en gij hebt Mij opgenomen,
naakt en gij hebt Mij gekleed, ziek en gij hebt Mij bezocht,
Ik was in de gevangenis en gij zijt naar Mij toegekomen […]
want al wat gij gedaan hebt voor deze minsten van mijn broeders,
hebt gij voor mij gedaan...’ (Mat. 25)
Wat kun je hier nog aan toevoegen? Eigenlijk niets. Dit was de missie van Jezus. Om de minsten recht te doen, het voor hen op te nemen, hen te zien, te helpen, van dienst te zijn, vrij te maken om te kunnen leven. Dat is ook de missie, die iedere christen dus meekrijgt bij zijn of haar doop.
We focussen ons in de kerk over het algemeen op de liturgie. Als dat maar goed gaat en geregeld is. Maar waar zijn we, als we Jezus deze woorden horen uitspreken?
Frank de Heus, pastoraal werker