Frank de Heus
24 februari 2026
Ik schrijf. Ik heb zojuist de tv uitgezet. Ik zag, hoe de Amerikaanse Mikaela Shiffrin na 12 jaar weer een gouden medaille behaalde bij de slalom op de Olympische Winterspelen. 8 Jaar stond ze droog, terwijl ze tussendoor van alles won. Rond 2020 was ze volledig uit het lood geslagen door het overlijden van haar vader, Jeff. Toen ging niets meer. Maar nu stond ze er weer. Stralend viel ze haar moeder in de armen.
Zo’n gevoel van geluk moet ook Jezus gehad hebben. In Mattheüs 17, 1-10 lees je hoe hij op een hoge berg straalde als de zon. De traditie wijst de berg Tabor aan. Ik ben er ooit geweest. Een smalle slingerweg met de auto omhoog. En dan ben je er en zie je Galilea en het meer van Tiberias aan je voeten liggen. Dat is geweldig! Maar bij Jezus speelde er nog wat meer. Hij ontmoette er Mozes en Elia. Twee grote profeten uit het verleden. Ze staan voor de Schrift zoals die in Jezus’ tijd bekend was. Jezus onderhield zich met hen. Hij leefde van hun woorden.
Petrus wil dat moment vasthouden: ‘Laat ons drie tenten opslaan’. Maar momenten van intens geluk en vervulling kun je niet vasthouden. Want je moet verder. Het is wel mooi als je ze meemaakt! Je eerste kind?! Een nieuw huis? Een onverwacht succes of resultaat? Verzoening met familie, vriend of kennis? Zulke momenten kunnen je verwarmen en sterk maken als je eraan terugdenkt en kunnen inspireren! Ik wens je veel van zulke momenten toe.
Frank de Heus, pastoraal werker
