Frank de Heus
9 april 2026
Als ik dit schrijf weet ik nog niet wat Paus Leo zal zeggen bij zijn zegen ‘Urbi et orbi’, ‘voor de stad en de wereld’. Maar hij zal het beslist hebben over de oorlogen in de wereld om ons heen. Afgelopen week zei hij al: ‘God wil geen oorlog’ en hij verwees naar mensen, die God voor hun karretje spannen en oorlogen met God legitimeren. ‘Die mensen’, zo zei de paus, ‘hebben bloed aan hun handen’.
Conflicten worden nooit beslecht met het voeren van oorlog. Pas wanneer mensen werkelijk tot elkaar komen, zich mogen uitspreken, hun wonden mogen laten zien, kan er werkelijke vrede groeien. Daarover gaat het evangelie van komende zondag (Johannes 20, 19-31).
We zien we hoe Jezus verschijnt aan zijn leerlingen, die Hem in de steek hadden gelaten. Menselijkerwijs zouden we boosheid verwachten. Maar Jezus komt niet met verwijten. Hij zegt eenvoudig: “Vrede zij u.” Tot drie keer toe. Zijn eerste woord is vergeving.
Daarin ligt een diepe les. Vergeving is geen vanzelfsprekendheid. Vaak zeggen wij te snel: “Laat maar,” terwijl er van binnen nog pijn zit. Echte verzoening vraagt tijd, eerlijkheid en openheid. Ze kan pas groeien waar mensen bereid zijn elkaar werkelijk te ontmoeten en te erkennen wat er gebeurd is. Dan pas kan er iets nieuws ontstaan: ruimte, vrede, een nieuw begin.
Thomas, een leerling van Jezus, kan dat niet zomaar geloven. Jezus ziet dat. Hij wijst Thomas niet af, maar nodigt hem uit om te zien, te voelen, aan te raken. Zo leert Tomas dat geloof niet blind is, maar mag groeien door ervaring en zoeken.
Overal waar mensen samenleven is telkens weer verzoening zoeken noodzakelijk. Alleen zo kunnen we immers werkelijk samenleven. Ook al gaat er af en toe wat fout. Jezus vertrouwt ons dit toe. In zijn Geest roept Hij ons op vredebrengers te worden. Ik wens jou vrede en alle goeds!
Frank de Heus, pastoraal werker
