Frank de Heus
6 oktober 2026
Uitnodigingen versturen is een zaak van wikken en wegen. Ik hoor het vaak van mensen, die binnenkort jarig zijn. ‘Wie zal ik nu weer uitnodigen?’ Wie wil ik er per se bij hebben? Wie misschien liever niet? En past het allemaal wel in mijn kamer?’
Het is altijd leuk of goed en vleiend als je uitgenodigd wordt. Of het nu voor een verjaardag is, voor een receptie en zelfs voor een uitvaart. Als je uitgenodigd wordt, hoor je erbij. Het kan een grote teleurstelling voor je zijn, als je vergeten of overgeslagen wordt.
In het evangelie staat dat we allemaal een uitnodiging op zak hebben. Al viel die dan niet in de brievenbus. Vanaf onze geboorte dragen wij een uitnodiging met ons mee om ons leven te delen met mensen dichtbij en veraf.
Een uitnodiging vooral ook om te leven vanuit de Bron van ons leven; om dichtbij het Mysterie te blijven dat heel ons leven omvat en ons daardoor laten inspireren en voeden. Bij die Bron is vooral plek voor mensen, die het gevoel hebben dat ze niet meetellen en nooit een uitnodiging krijgen.
Jezus van Nazareth leefde vanuit die uitnodiging en gaf die door aan ons. Daar vertelt hij over in de parabel van komende zondag (Mt. 22, 1-14). Het gaat over een koning die een bruiloftsmaal laat aanrichten voor zijn zoon. Maar veel van de genodigden hebben het te druk. Zij slaan de uitnodiging af. Maar de zaal moet vol. Iedereen is welkom, niemand uitgezonderd. Dat is de inzet van de koning.
Pas met iedereen erbij kunnen we feest vieren.
Frank de Heus, pastoraal werker