Patrick Kuipers
15 april 2026
Volgende week zullen we met bijna 40 pelgrims uit de drie samenwerkende parochies op bedevaart gaan naar Lourdes. Daar bevindt zich sinds 2008 een heel bijzondere kruisweg. Niet alleen omdat de staties zijn gehakt uit grote blokken van wit marmer, maar ook omdat ze niet stoppen bij de traditionele 14e statie waar Jezus in het graf wordt gelegd.
Er volgen nog een afbeelding van Maria in afwachting van de verrijzenis en van de verrijzenis zelf.
De 17e en laatste statie is de openbaring van Jezus aan de leerlingen van Emmaüs. We zien hoe Jezus het brood breekt en hoe er stralen uit het brood, zijn hart en uit zijn gezicht komen … met recht de verrezen en verheerlijkte Heer die straalt van eeuwig leven … zoals we in het bekende paaslied zingen.
Het verhaal van de Emmaüsgangers is een geliefd verhaal voor veel gelovigen, want het is een verhaal waar we ons in kunnen herkennen. Het gaat over samen onderweg zijn, teleurstelling en twijfel, maar ook over de weg die je als gelovige moet gaan. Het verhaal van deze twee mannen is eigenlijk ons eigen geloofsverhaal. Want ook wij zijn zo vaak op weg van Jeruzalem naar Emmaüs. Ook wij lopen zo vaak rond met vragen en verliezen soms de moed als we om ons heen kijken.
Dit verhaal wil ons vertellen dat de Heer zich ook bij ons wil aansluiten. Hij wil met ons in gesprek gaan en horen wat ons bezig houdt. Hij wil met ons optrekken door het leven en ons tot steun zijn. Zodat ook wij uiteindelijk kunnen zeggen: Brandde ons hart niet in ons, zoals Hij onderweg met ons sprak en ons de Schriften ontsloot?
Patrick Kuipers, pastoor
